MARÍA SOLIÑA

María Soliña

Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemía:
Ai, que soliña quedaches,
María, María, Soliña.

Nos areales de Cangas,
muros de noite se erguían:

 Ai, que soliña quedaches,

María, María, Soliña.

As ondas do mar de Cangas

acedos ecos traguían:

 Ai, que soliña quedaches,

 María, María, Soliña.

As gaivotas sobre Cangas

sonos de medo tecían:
Ai, que soliña quedaches,

 María, María, Soliña.

Baixo os tellados de Cangas

anda un terror de auga fría:

Ai, que soliña quedaches,

 María, María, Soliña.

Ai, que soliña quedaches,

 María, María, Soliña.