DESPEDIDA DO EMIGRANTE (ADIÓS, RÍOS. ADIÓS, FONTES)

DESPEDIDA DO EMIGRANTE

(Letra de Rosalía de Castro / Música de Luis Taibo)

Adiós ríos, adiós fontes,
adiós, regatos pequenos;
adiós, vista dos meus ollos,
non sei cándo nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde m’eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei.

(*) Prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña d’o meu contento.

(*) Muiño dos castañares,
noites craras do luar,
campaniñas timbradoiras
da igrexiña do lugar.

(*) Amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adiós para sempre adiós!

¡Adiós, gloria! ¡Adiós, contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conoso,
por un mundo que non vin!

Deixo amigos por extraños,
deixo a veiga polo mar;
deixo, en fin, canto ben quero…
¡quén puidera non deixar!

[…]

Mais son probe e, ¡mal pecado!,

a miña terra n'é miña,

que hastra lle dan de prestado

a veira por que camiña

ó que naceu desdichado.

(*) Téñovos, pois, que deixar,

hortiña que tanto amei,

fogueiriña do meu lar,

arboriños que prantei,

fontiña do cabañar.

Adiós, adiós, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.

(*) Adiós Virxe da Asunción,

branca com'un serafín;

lévovos no corazón:

Pedídelle a Dios por min,

miña Virxe d'Asunción.

 (*) Xa se oyen lonxe, moi lonxe,
as campanas do pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.

Xa se oien lonxe, máis lonxe

Cada balada é un dolor;

voume soyo, sin arrimo...

¡Miña terra, ¡adios!, ¡adios!

¡Adiós tamén, queridiña…
Adiós por sempre quizáis!…
Dígoche este adiós chorando
desd' a veiriña do mar.

Non m' olvides, queridiña,
si morro de soidás…
tantas légoas mar adentro…
¡Miña casiña!, ¡meu lar!

(*) ESTROFAS QUE NON SE CANTAN