ALBORADA DE ROSALÍA

ALBORADA DE ROSALÍA DE CASTRO

(Versión para Agarimos da Terra / Arranxo Manuel Carballo Pastoriza)

Vaite, noite, vai fuxindo.

Vente aurora, vente abrindo,

co teu rostro, que, sorrindo,

a sombra espanta!!!

¡Canta, paxariño, canta

de ponliña en ponla,

que o sol se levanta

polo monte verde,

polo verde monte,

alegrando as herbas,

alegrando as fontes!…

¡Canta, paxariño alegre,
canta!
¡Canta porque o millo medre,
canta!
Canta porque a luz te escoite,
canta!

Canta que fuxeu a noite.

Noite escura logo ven e moito dura
co seu manto de tristura.
Con meigallos e temores,
agoreira de dolores,
agarimo de pesares,
cubridora en todo mal.
¡Sal…!

Que a auroriña o ceu colora
cuns arbores que namora,
cun sembrante de ouro e prata
teñidiño de escalrata.
Cuns vestidos de diamante
que lle borda o sol amante
antre as ondas de cristal.

¡Sal…!

Señora en todo mal,
que o sol xa brila
nas cunchiñas do areal;
que a luz do día
viste a terra de alegría;
que o sol derrete

con amor a escarcha fría.

 Que o gaiteiro, ben lavado,
ben vestido, ben peitado,
da gaitiña acompañado
¡á porta está…!

¡Xa…!

Se espricando que te esprica,
repinica, repinica
na alborada ben amada
das meniñas cantadeiras,
bailadoras, rebuldeiras;
das velliñas alegriñas;
das que saben ben ruar.

¡Arriba
todas, rapaciñas do lugar,
que o sol
i a aurora xa vos vén a dispertar!
¡Arriba!
¡Arriba, toleirona mocidad,
que atruxaremos cantaremos  o ala… lá…!!!